Woestijn

Gastbijdrage

Westvleteren is het ontiegelijk klein dorpje verstopt in het vlakke land van Brel. De Westhoek in de buurt van Ieper. Zompige polders, knotwilgen en Brabantse trekpaarden. Middeleeuwse witgekalkte 'doeningen' (boerderijen) waar de tijd stil is blijven staan. Het is de plaats bezongen in het gedicht pur sang van John McCrae: 'In Flandrens fields'. De gruwel van 'den eerste groote oorlog'.

Door de geestelijkheid van St. Sixtus wordt daar echter nog steeds intra muros ambachtelijk bier gebrouwen. Het trappistenbier is niet te krijgen in de handel. Je moet het ter plaatse aan het klooster afhalen. Een potige broeder in pij vlijt vol liefde de antiek houten kratten in je auto terwijl je afrekent bij broeder kassa. Aan de kleur van zijn neus te zien is hij zeker de voorproever.

Het probleem is dat er niet alle dagen bier is. De filosofie van de trappisten bestaat er namelijk in om net genoeg bier te brouwen om te voorzien in hun onderhoud. Winst mag er niet gemaakt worden. Om de klanten op de hoogte te brengen van het hebben van bier werd een "biertelefoon" geïnstalleerd bij vader abt. Hij informeert je plechtig of het nieuwe brouwsel al onder de stop zit. Zijn hemelse stem geeft er een goddelijk cachet aan en het komt over alsof de boodschap helemaal van boven komt. Aan de smaak te oordelen komt het bier ook van daar.

Al dit alles is nu verleden tijd. De een of andere bierkenner riep de trappist van Westvleteren uit tot het beste bier van de wereld. Het doemscenario was geboren. Het bier werd door de media 'opgepikt' en onvrijwillig 'gehypet'. Een tsunami van biertoeristen vondt de weg naar het klooster. De broze filosofie van de broeders werd bruusk geconfronteerd met de economische wetmatigheden van vraag en aanbod. Gedaan met de rust. Alle 'bier'-dagen kilometers file, overlast problemen enzovoort. Het bier wordt nu zelfs al in kleine hoeveelheden verkocht via Ebay. Verzamelaars uit de hele wereld hebben er soms 10 euro voor over, per flesje, of wat dacht je.

Wat is nu het resultaat. Je kan nog enkel bier krijgen door 'binnen' te geraken op de biertelefoon. Je geeft er het nummerbord van je wagen op en zij geven je een datum wanneer je mag langskomen. Opnieuw een probleem. Ze ontvangen soms tot 2.000 oproepen per dag en het systeem schiet ook te kort.

Wat is nu voor mij de anticlimax? Ik heb nog een veertigtal flesjes in mijn wijnkoeler en daarna rest er voor mij de 'trappistenwoestijn'. Geen St. Sixtus meer voor mij. Ik denk dat je momenteel meer kans hebt om de rots van Gibraltar om te duwen dan een bak bier van Sixtus op de kop te tikken.

Zeven lege bakken vergane glorie staan in het berghok te wachten op de laatste veertig flesjes. Als alles leeg is verdwijnt de hele handel terug naar huis. Een jarenlange traditie is dan afgelopen hier ten huize.

Tot daar dit mooie, maar intrieste verhaal.

Karangiosis

Foto: www.sintsixtus.be